GROEI
Groei, wat is dat voor jou? Waardoor ben je gegroeid en wat heeft dat je opgeleverd? We vragen het Bzzzondere mensen met een bijzonder verhaal.
Toen Jennifer Kampman voor het eerst De Molukken bezocht, het land waar haar roots liggen, vielen er veel puzzelstukjes op hun plek. Met het leggen van die puzzel kreeg ze ruimte om te groeien.
Jennifer is coach van Bzzzonder Hoogeveen en geboren en getogen in Hoogeveen. ‘Mijn moeder is half Moluks, half Nederlands. Mijn opa van vaders kant zat in een jappenkamp. Mijn oma is voor een lange periode op de vlucht geweest met mijn vader. Ze leefden in de bossen. Wat zo’n start met je doet, dat vraag je je wel af. Als 4-jarig jongentje vertrok hij van de Molukken naar voormalig Nederlands Nieuw Guinea en uiteindelijk kwam hij op zijn 19e naar Nederland. Voor ons gevoel heeft hij op De Molukken en in Nieuw Guinea alles achtergelaten wat hem gelukkig maakte.’ ‘Hij was voor ons een stille, in zichzelf gekeerde man. Mijn moeder was Nederlandser en droeg niet dezelfde zwaarte die om mijn vader hing. Ik ben de tweede van vijf kinderen en was een beetje onzichtbaar. ‘Met mij alles goed’, dat was wat ik uitstraalde.
Ik vroeg – en kreeg – weinig aandacht, maar had die natuurlijk wel nodig. Ik liep in mijn middelbare schooltijd vast. Mijn droom was om zangeres worden. Maar het lukte me niet mijn school af te maken en dus kon ik niet naar het conservatorium. Mijn toekomstbeeld viel in duigen. Ik ben daarna heel zoekend geweest, deed allerlei opleidingen en soorten werk. Van administratie tot een delicatessenzaak en klantenservice.’ Jennifer ontmoet al jong haar man en krijgt uiteindelijk twee kinderen, een meisje en een jongen. “Ik ben ruim 11 jaar met ze thuis geweest. Met twee hooggevoelige kinderen hadden we best weleens wat zorgen. Maar er ontstond bij mij ook interesse. Hoe luister je naar wat een kind nodig heeft, hoe beweeg je mee? Een gelukkig kind heeft ook wat moois door te geven aan anderen. Ik wilde de cirkel doorbreken en beter leren communiceren dan ik zelf had geleerd.’
In 2017 kwam Jennifer in contact met Bzzzonder. Ze had niet de juiste diploma’s om te werken in de kinderopvang, maar de kernwaarden van Bzzzonder spraken haar zo aan dat ze besloot te starten als vrijwilligster op de bus. ‘Na 11 jaar voor mijn eigen kinderen gezorgd te hebben voelde het alsof ik aan de beurt was. Ik ging aan de slag met de bbl opleiding niveau 4. Ik durfde dat aan, want ik voelde: dít is mijn plek. Ik heb alle groepen gezien en kreeg er een tweede familie bij. In 2022 combineerde ik dat ook nog met het runnen van de lokale Aziatische toko. Een hele gezellige en leerzame tijd. Toen dat ophield werd ik twee weken later gevraagd om coach bij Bzzzonder te worden. Niks is toeval. Het is snel gegaan. Ik vond de overstap naar een leidinggevende rol natuurlijk spannend, maar ik heb energie, ideeën en geloof in het team. Ik geef alles, we delen alles en ik wil dat het voor iedereen als familie voelt.’
‘Toen we in 2019 met mijn familie, man en kinderen naar De Molukken reisden, viel alles op zijn plek. Al in het vliegtuig boven de Molukken voelden wij de betekenins van deze plek. Mijn vader werd er een ander mens. Hij vertelde aan één stuk en nam het voortouw. Dat was prachtig maar verdrietig tegelijk. Dus dát heb je al die tijd gemist, realiseerden wij ons. Hij had zijn persoonlijkheid daar gelaten. We begrepen hem daarna veel beter. Er is sinds die tijd bij mijn ouders meer ontspanning gekomen, ze willen alles uit hun laatste jaren halen.’
‘Onze Molukse roots zijn sinds die reis belangrijker geworden. We voelden ons er allemaal zo thuis. Ook mijn eigen kinderen zijn er volop ingedoken. Zij hebben ouders met een minder belastend verleden, maar vinden het wel belangrijk de geschiedenis te blijven vertellen en de cultuur levend te houden. Ze zoeken de verbinding met andere Molukse jongeren, zijn zelfs bezig met de taal. Dat is echt hun eigen keuze en daar ben ik trots op. ‘En waar laten we de Nederlandse kant?’ vraagt mijn man weleens.’ ‘Ik ben dankbaar voor mijn achtergrond. Dat kan bestaan náást de dingen die minder leuk waren. Ik heb zoveel moois meegekregen. Toen ik onlangs ziek aan bed gekluisterd was, kwam het nummer ‘The greatest love of all’ voorbij en realiseerde ik me dat ik mijn verhaal hoorde. ‘I believe the children are our future, teach them well and let them lead the way. Show them all the beauty they possess inside….’ Ik heb een taak op deze wereld.’
