Rosita werkt sinds 1 februari bij Bzzzonder, maar heeft in korte tijd een enorme stempel gedrukt op locatie Bergkwartier. Met haar ervaring, energie en scherpe blik bouwde ze aan rust, structuur en een hecht team. We gingen met haar in gesprek over haar overstap, haar visie en waarom Bzzzonder zo goed bij haar past.
Rosita, je werkt nog niet zo lang bij Bzzzonder, maar het voelt alsof je hier al jaren rondloopt. Hoe is dat zo gekomen?
“Dat hoor ik vaker,” lacht ze. “Ik ben inderdaad pas sinds 1 februari hier. Daarvoor werkte ik bijna vijf jaar in de jeugdhulpverlening, met jongeren van 18 tot 24 jaar in beschermd wonen. Dat was intens. Ik heb daar veel geleerd, maar het was ook zwaar: wisseldiensten, veel spanning, soms agressie. Op een gegeven moment merkte ik: dit breekt me op.”
En toen besloot je terug te gaan naar de kinderopvang?
“Ja. Oorspronkelijk kom ik uit de kinderopvang, ik heb gewerkt in Utrecht. Ik maakte ooit bewust de overstap naar de jeugdzorg, maar daar zag ik ook iets heel duidelijks: als je echt verschil wilt maken, moet je eerder beginnen. Bij kinderen. Voordat labels vastplakken en gedrag ‘vast’ komt te zitten. Ik wilde dus terug, maar niet zomaar naar een kinderopvang.”
Wat zocht je dan wel?
“Ik ben gaan googelen op ‘inclusieve kinderopvang’. Ik wilde geen medische opvang, maar wel een plek waar echt gekeken wordt naar het kind. Toen kwam Bzzzonder voorbij. Ik las de visie en dacht: ja, dit klopt. Iedereen is één. En dat geldt niet alleen voor de kinderen, maar ook voor het personeel.”
We horen vaak dat je sollicitatiegesprek indruk op je maakte.
“Dat begon eigenlijk al bij binnenkomst. Ik werd opgehaald door Erika, de receptioniste. Dat zegt misschien weinig, maar voor mij juist alles. Dat gevoel van: je doet ertoe. Het gesprek met Arjanne was daarna zó eerlijk. Zij zei letterlijk: ‘We zijn (bij Bergkwartier) net gestart, het is een chaotische fase. Aan alles moet gebouwd worden.. Ik ga het niet mooier maken.’ En juist dát maakte dat ik dacht: dit wil ik.”
Je geeft aan dat je hier jezelf kan zijn, heb je dat ook anders ervaren?
Tsja, wat niet eigenlijk? Van bardiensten tot suikerspinnen draaien. Soms help ik op technisch vlak mee of ruim ik de vaatwasser uit, elke dag is anders. Ik voel me hier thuis en kan mezelf zijn. Collega’s nemen de tijd om naar elkaar te luisteren, we zijn openhartig en houden allemaal van hard werken. Ik voel me een essentieel deel van het team en dat is fijn.
Chaos schrikt jou niet af?
“Integendeel. Ik zag meteen de uitdaging. Toen ik begon bij Bergkwartier was er veel wisseling, weinig vaste gezichten. Maar ik dacht: dit kan ik dragen. Ik wil hier iets van maken. En ik kreeg daar ook echt de ruimte voor. Vrijheid om te bouwen, om mee te denken, om mensen om me heen te verzamelen die passen.”
Wat voor team heb je neergezet?
“Stevige mensen, met humor. Mensen die een beetje gek durven zijn, enthousiast zijn, energie meebrengen. We lachen veel, maar we werken ook hard. En dat werpt z’n vruchten af: de basis staat. Er is rust, duidelijkheid. Voor de kinderen, voor ouders en voor het team.”
Wat merk je daarvan bij ouders?
“In het begin konden ze nergens echt over klagen, omdat alles steeds wisselde. Nu wel. En dat klinkt misschien gek, maar dat is een goed teken. Dat betekent dat ze zich veilig voelen, dat er vertrouwen is. Ze kennen onze gezichten. Er is contact.”
Je bent assistent-leidinggevende en werkt op meerdere plekken binnen de locatie. Waarom vind je dat belangrijk?
“Omdat ik wil dat ouders en kinderen ons kennen. Ik loop bij de voorschoolse opvang, de buitenschoolse opvang, peuters… die kinderen stromen straks door. Ouders vinden dat fijn. En ik ook. We willen zichtbaar zijn. Een soort statement: wij zijn er. Met z’n allen.”
Wat maakt Bergkwartier zo’n bijzondere plek om te werken?
“De locatie alleen al. Een oude school, prachtige pleinen, groen om ons heen. Binnen vijf minuten sta je ‘in het bos’ – voor kinderen is dat echt een avontuur. En ja, ouders kunnen soms best kritisch zijn. Maar als je hun kind écht ziet en dat ook teruggeeft, dan zijn die ouders juist heel fijn om mee samen te werken.”
En het team?
“Dat is alles. We gunnen elkaar zoveel. We hebben samen gebouwd. Ik heb dit niet alleen gedaan. Zonder mijn collega’s had dit nooit zo gestaan. Iedereen die erbij komt, hoort er meteen bij. Dat gevoel… dat is goud.”
Bzzzonder staat bekend om haar inclusieve visie. Wat betekent dat voor jou persoonlijk?
“Alles. Ik heb in de jeugdzorg gezien wat labels kunnen doen. Kinderen worden jongeren, jongeren worden ‘gevallen’. Hier plakken we geen labels. Het zijn gewoon kinderen. En medewerkers ook. Of je nu in een rolstoel zit, slecht ziet of iets ‘mankeert’: je hoort erbij. Punt.”
Wat zou je zeggen tegen iemand die twijfelt om bij Bzzzonder te komen werken?
“Je moet wel tegen geordende chaos kunnen,” lacht ze. Het is levendig, creatief en er zit een heldere visie achter. Je moet die voelen en willen dragen. Bzzzonder werkt alleen als je er onderdeel van wíl zijn. Maar als dat klikt… dan zit je hier zó goed.”
Tot slot: zie je jezelf hier nog lang werken?
“Zeker. Ik ben niet van plan om weg te gaan. Ik sta achter wat Bzzzonder wil uitdragen. En dat voel ik elke dag op de werkvloer. Dit klopt gewoon.”
